سياه و انبوه داشت كه وى را دلپسند و با شكوه جلوه مىداد . القاب آن‌حضرت از خصوصيّات مكتبى كه در وى تجلى كرده بود ، پرده برمىداشت . او را كاظم ، صابر ، صالح و امين لقب داده بودند . سر انجام آنكه زندگى او عملًا از تجليات اين صفات پر فضيلت آكنده بود . آن‌حضرت 20 سال از عمر شريف خويش را تحت رعايت و سر پرستى پدر بزرگوارش ، امام صادق عليه السلام ، سپرى كرده آن‌حضرت همواره به فضايل فرزندش اشاره مىنمود و به دوستان و ياران مخصوصش مىگفت كه او سرور فرزندان من است و پس از من امامت را عهده دار خواهد بود . امامت مىبايست بانص صريح باشد . نصوص متواترى در بارهء ائمه دوازده‌گانه ، از رسول اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده است . همچنين هر يك از امامان به جانشين پس از خود وصيت مىكردند . از اين رو دوستداران و هواخواهان اهل بيت عليهم السلام بسيار مايل بودند كه امام خود را بشناسند و در اين باره سلف از خلف پرسش مىكرد . عبد الرحمن بن حجّاج گويد : « بر جعفر بن محمّد در خانه‌اش ، در فلان اتاق ، وارد شدم . او بر سجاده خود نشسته بود و دعا مىكرد و موسى بن جعفر هم در طرف راست وى نشسته بود و با گفتن « آمين » دعاهاى آن‌حضرت را پاسخ مىداد . پس عرض كردم : خداوند مرا فداى تو گرداند ! شما از محبّت و خدمت من نسبت به خودتان آگاهيد ، پس بفرماييد كه پس از شما چه كسى امامت را عهده دار خواهد شد ؟ آن‌حضرت پاسخ داد : اى عبد الرحمن ! موسى زره را پوشيد و بر قامت او راست آمد ، به او عرض كردم كه پس از اين به چيزى